Kościół pochodzi z 2 połowy XIII wieku zbudowany z kostki granitowej, salowy, na planie wydłużonego prostokąta o wymiarach 10,50 x 28,70 m, orientowany, pierwotnie bez chóru i wieży; u dołu ścian cokół ukośnie profilowany; 2 portale w ścianie południowej i 1 w zachodniej; w XVI wieku portale południowe zamurowano; w szczycie wschodnim 3 ostrołukowe otwory okienne w układzie piramidalnym.
Na początku XVII wieku kościół przebudowano nadając mu barokową szatę. W 1739 roku wzniesiono wieżę kościelną, ta jednak zawaliła się w 1777 roku; wkrótce jednak (1782) została odbudowana. W XIX wieku dobudowano od zachodu neogotycką wieżę z cegły, pozostały ślady szczytu zachodniego z blendami i fialami.
W XIII wieku wieś należała do zakonu templariuszy z Rurki, później w latach 1317-1647 należała wraz z innymi miejscowościami do zakonu joanitów ze Swobnicy. Lennikiem zakonu był rycerz Kurt von Elsholtz. Kościół usytuowany jest w centrum wsi, dawniej otoczony był cmentarzem z kamienno-ceglanym murem (z bramami od zachodu, południa, północnego zachodu), wzdłuż którego biegną lokalne drogi.
W 1861 roku przystąpiono do gruntownej renowacji zniszczonego kościoła. Od zachodu przebudowano ponownie wieżę, tworząc konstrukcję ryglową, krytą dachem namiotowym. Przemurowano otwory okienne i zmieniono ich układ. Obmurowano cegłami krawędzie szczytu wschodniego i zamurowano portal południowy. Mur wokół kościoła zbudowano w 1864 roku.
W 1896 roku rozebrano wieżę i zbudowano nową o kształtach neogotyckich. Rok później przebudowano partię zachodnią kościoła. Wzniesiono wówczas ceglany szczyt zachodni. Przypuszczalnie w tym okresie zamontowano emporę chóru. Kościół pw. Narodzenia NMP poświęcony został 8 września 1947 roku przez ks. Tadeusza Sorysa. W 1956 roku pomalowano wnętrze kościoła oraz wykonano dekorację ścienną.
We wrześniu 1961 roku wstawiono nowy ołtarz i trzy figury ołtarzowe: Najświętszej Maryi Panny, św. Józefa i św. Antoniego. W czasie prac (1975 r.) znaleziono w kapsule dokumenty z 29 września 1896 roku. Na początku lat osiemdziesiątych założono blachę na dachu wieży. W lipcu i sierpniu 1994 roku wymieniono niektóre okna, a we wrześniu pomalowano blachy wieży. W sierpniu 1999 roku przełożono dach kościoła. Rok później przeprowadzono kolejny remont wieży i podłogi świątyni. Na wieży położono nową miedzianą blachę.
We wnętrzu kościoła znajdują się: na ścianie północnej - wczesnobarokowe epitafium z 1598 roku, empora chórowa z XIX wieku, w kruchcie podwieżowej - neogotycki detal architektoniczny (żebra sklepione i konsolki). Na wieży znajduje się dzwon z 1579 roku oraz organy z XIX wieku.
Kościół został wpisany na listę zabytków 1. sierpnia 1956 roku pod numerem rejestru zabytków: 184. |