Kościół w Rosnowie jest kościołem romańskim z kamienia granitowego i pochodzi z 2 połowy XIII wieku. Oparty na rzucie prostokąta o wymiarach 23 x 11 m i nie posiadał chóru ani wieży. Posiada ostrołukowe portale zachodni i południowy z uskokami. Kościół został przebudowany w XVIII wieku, szczyt wschodni o konstrukcji ryglowej; dobudowana drewniana wieżyczka wyrastająca z korpusu kościoła. We wnętrzu strop belkowany i empora chórowa XIX wieku.
Kościół w Rosnowie usytuowany został w środkowej części wsi na niewielkim wzniesieniu. Pierwotnie otoczony był cmentarzem ogrodzonym kamiennym murem z ceglaną bramą. W XIII wieku została zniszczona ściana zachodnia, którą odbudowano w XIV wieku. W 1716 roku nastąpiła gruntowna przebudowa, w wyniku której kościołowi nadano cechy barokowe. Od zachodu w korpus wbudowano wieżę o lekkiej konstrukcji ryglowej, krytą hełmem z latarnią.
Nieco podwyższono mury obwodowe i zwieńczono ceglanym, profilowanym gzymsem. Przypuszczalnie zmieniono też więźby dachu i przemurowano szczyt wschodni. Ściany otynkowano i ozdobiono a okna obramowano wydatnymi opaskami tynkowymi. Kościół zyskał tez nowe wyposażenie, m. in. barokowy ołtarz i ambonę. Ściany wewnątrz pokryły malowidła a w zachodniej części nawy wzniesiono emporę chóru muzycznego.
W 1847 roku poddano świątynię gruntownej renowacji, zmieniono więźbę dachu. W 1897 roku od strony południowej dobudowano zakrystię o neogotyckich formach, której wnętrze ozdobiono malowidłami. W oknach założono witraże. Z tego okresu pochodzi ceglana brama prowadząca na teren cmentarza otaczającego kościół. W 1909 roku odnowiono wieżę.
Po II wojnie światowej kościół nie był użytkowany i ulegał stopniowemu zniszczeniu. Wówczas stracono bezpowrotnie kościelne organy. Dopiero w latach 1960 - 1967 (bez pozwolenia władz państwowych) wymieniono uszkodzone belki, wzmocniono strop, uzupełniono brakujące szyby w oknach, przełożono dachówkę, założono posadzkę ceramiczną. Ogromny wkład w remont kościoła miał ks. Wincenty Jankowski. Kościół pw. Chrystusa Króla został poświęcony 29 października 1967 roku.
W 1969 roku miały miejsce kolejne prace w kościele. Wówczas m. in. poprawiono sufit, postawiono murowany ołtarz, założono energię elektryczną i podtynkową instalację. W 1970 roku wytynkowano ściany oraz założono blachy na hełmie wieży. Nowe ławki wstawiono w 1971 roku.
W 1981 roku założono nowy sufit z daglezji. W latach 1988-1989 odnowiono chór, a w 1993 przełożono dach kościoła. Od sierpnia 1997 do lipca 1998 roku trwał kapitalny remont wieży. W tym okresie przywrócono również pierwotny wygląd barokowemu ołtarzowi.
We wnętrzu, w portalach, zamocowane są XIX-wieczne drzwi. W południowym oknie nawy widoczny jest fragment witraża z końca XIX wieku. Na północnej ścianie zakrystii widnieje ścienne malowidło z końca XIX wieku z wyobrażeniem Chrystusa Dobrego Pasterza.
Wewnątrz znajdują się: barokowy ołtarz główny z 1716 roku, drewniana empora organowa bez instrumentu oraz neogotycka chrzcielnica z 1897 roku.
Kościół został wpisany na listę zabytków 31. lipca 1956 roku pod numerem rejestru zabytków: 147. |
